O byciu człowiekiem radykalnym

Na początek muzyka:

Większość ludzi prowadzi życie beznadziejnie nudne i jednakowe. Wystarczy wybrać się na wieczorny spacer po dowolnym europejskim mieście, a wnet ujrzymy obraz nędzy, rozpaczy oraz – przede wszystkim – degeneracji. Nuda, nuda, nuda, zagłuszana nieustanną adoracją Dionizosa. I wszędzie ten dym papierosowy.

Często słyszę zarzuty, że jestem człowiekiem aspołecznym. Cóż, to nie do końca prawda. Ja jedynie odmawiam uczestnictwa we współczesnym życiu społecznym, które stanowi totalną aberrację natury i zaprzeczenie godności człowieczej. To nie JA mam problem ze sobą, tylko ONI. Dwa tysiące lat temu byłbym zapewne kimś bardzo towarzyskim. Teraz również taki jestem, ale wyłącznie w gronie osób szlachetnych, pełnych wewnętrznego piękna i honoru.  Możliwości przebywania wśród ludzi tego “sortu” mam praktycznie zerowe, więc zazwyczaj decyduję się na bardzo radykalny krok – abstynencję od kontaktów społecznych.

Jestem człowiekiem radykalnym, nie godzę się na jakiekolwiek kompromisy, które sprawiłyby, że miałbym sprzedać własne poglądy i osobowość w zamian za wymierne korzyści. Postanowiłem, że do końca życia nie sięgnę ani razu po alkohol i papierosy. Mojego postanowienia pragnę dotrzymać, nawet jeśli oznacza to brak przyjaciół.

Zawsze broniłem wartości takich jak prawda, piękno, honor i miłość. W tych kwestiach jestem całkowitym nonkonformistą – jeśli ktoś dokonuje ataku na naczelne zasady moralne, ja nie pozostaję dłużny: zawsze wypowiadam własne zdanie, nawet jeśli grozi to ostracyzmem społecznym. Jeśli oznacza to, że pójdę do więzienia – nie, nie jesteście w stanie wystraszyć mnie żadnymi karami, wręcz przeciwnie: z większą pewnością będę bronił tradycyjnych wartości.

Możecie nawet mnie zabić. Ale prawdy nie zabijecie.

How to resist mind control?

Please watch this video before you continue:

Now, listen…

  1. Go outside. Find your local park or forest and get some chestnuts:chestnuts_hands

Chestnuts absorb harmful electromagnetic radiation. Put 2-3 (but NOT MORE, because it will give you the opposite effect) close to your electronic devices (such as computer, tablet, TV set etc.). You can also put some in your pocket if you have your mobile phone there. Plant chestnut trees before your property!

2. Do not use microwave oven.

3. Do not use fluoridated toothpastes. Instead, use coconut oil or baking soda. Or just water.

4. Change your mobile phone to the simplest possible (just text messages and calling).

5. If you have to use more advanced one:

  • turn it off when you are going to bed,
  • use “offline mode” as often as possible,
  • don’t put it in the proximity of your body (pocket) or use chestnuts (see above),
  • turn off GPS when you don’t use it.

6. Plant ferns in flowerpots and put them in the proximity of your electronic devices/your bed. Ferns absorb harmful electromagnetic radiation.


You can use geranium as well.


7. Find some round-shaped pebbles and put them in the proximity of your electronic devices/under your bed. You can put them on your windowsill as well.


8. Don’t throw away eggshells. Instead put them in a small paper bag, which in turn can be placed under your bed.


8. Live in a wooden house and if it’s not possible, always use wood for covering floor and windowsills.


9. Find or buy rock crystal (rhinestone). Another great re-radiator:


10. When going to bed, turn off ALL electronic devices and best always keep them in other room. Your bedroom should be as radiation free as possible.

11. Don’t charge electronic devices in your bedroom.

12. Don’t use headphones when you listen to the music. They damage your hearing.

13. Be careful what you listen to. Avoid rubbish music. If you need examples of good “non-decadent” bands/artists, just ask me.

14. Don’t go to rock concerts. Lair of degenerative behaviour and possibility of hearing damage. The greatest music ever created was meant to be listened in solitude.

15. Maintain self-discipline and avoid addictions:

16. Keep fit.

17. Drink a lot of mineral water.

18. Stay close to the nature.

19. Listen to your heart and intuition.

Autistic perspective

First, some background music:

I am diagnosed with Asperger Syndrome. My social skills are poor, I have several problems with face to face communication and I just can’t deliver a longer speech. I can’t drive a car, I can’t play football or other team games, for the reason that my spatial awareness is very bad. I am artistically talented, I compose music, write poems, short stories and essays. I am really affectionate and full of warmth for friends and loved ones. My sensory perception of the world is impossibly intense and poetic. On the other hand, I would not hesitate to kill or hurt my enemy. I would not hesitate to defend a woman from rapefugee or somebody of this kind. I enjoy activities like survivalism, backpacking, farming, chopping wood either by axe or chainsaw, lifting heavy stuff etc. I really love rock climbing, choosing the most difficult paths – wading throughout swamps or walking on slippy stones. I am tough and strong, I like to take risks. I do not like changes that differ from my worldview, I am devoted to my strict and Stoic principles. So am I worse or something like that?

No. I am just different. One of the reasons why the people of proto-Christian Europe (including Neanderthal) had supposedly many autistic traits is that they lived in small, isolated communities. When you spend a lot of time in solitude, you begin to lose your social skills. As simple as that. You are often in survivalist situations. You rarely depend on other people, so you have to find workarounds to your problems, you have to think independently. When it comes to me, I have always hated teachers and school, because they often tell you that only their methods are permissible. But each human being is different and you just can’t force him or her to solve problems by your means. Without individual approach and creativity there is no chance for a discovery or invention (and as we know autistics are often great writers or painters, but also owing to the fact that they feel metaphysical vertigo, an urgent need to cope with predominant feelings of frustration, which are induced through their detailed perception of the nature that is in turn infinite). I have always learned things by my intuition. Never otherwise. You are less concerned with words, more with feelings. Spoken or written language is the consequence of domestication and civilisation. Have you ever wondered why pre-Neanderthal people did not use spoken language? Their communication was simply based on senses and telepathy, just like animals communicate. Language is a social invention (and the consequence of race mixing, I believe). Try living alone in the woods for thirty years. You would gradually lose your ability to speak in a human way. You would begin to communicate using senses and telepathy. You might eventually understand the communication between animals. I am not kidding, I believe in that.


Primitive people did not like changes (and not only primitive, look at modern people who live in the countryside, they tend to be more conservative), because their simple life was more or less based on predictable routines. I’d like to challenge a popular view which states that life in the ancient times was largely unpredictable. Of course, there were wars and other disasters. However, there is nothing more predictable than the lifestyle of a hunter or a farmer. You are born, you learn from your parents the required skills. Then, you hunt the same prey for dozens of years. You repeat the same bushcraft techniques, you wear the same clothes (no fashion!), you are constantly in similar situations (e.g. crossing streams, hunting during winter, when there are lots of snowdrifts etc.). Naturally, you might be killed by an animal or by your human foe or even during thunderstorm or any natural phenomenon. If you are a farmer, you cultivate the same soil for all of your life. You live in the same homestead, surrounded by your lovely wife, your children and other relatives. You live in accordance to the moral values of your pagan religion, so you do not roam aimlessly as modern people do. Naturally, sometimes crops might not be as abundant as you wish, for the reason that nature is not totally predictable. All the same, you are happy with what you already have and you do not need new technologies or other changes.


The problem with us, the autistic people, is that our brain is not modern. It is wild and primitive. It is incompatible with modern life, which is full of sensory overstimulation and constant changes in the social environment. Nowadays, a lot of autistics are simply shitty “beta males”, because it goes very well with leftist worldview: to regard flaws as though they were virtues and to tolerate every human being (except “Nazi” and “racist” Odalists…), no matter how degenerated it is. Aspergers are being duped by psychologists, owing to the irrational drive of the latter to ignore potential advantages of their patients. You know: “It’s okay to be gay, it’s natural!”, “It’s okay to be Aspie, that’s how your brain works!”. The could say: “It’s okay to be gay, you have my permission to be degenerated, because being gay it’s natural!” or “It’s ok to be Aspie, you can be socially awkward obese SJW, because that’s how your brain works!” as well.


So to sum up: I am against all Aspies, who use their disorder as an excuse for being degenerated and weak. As you can see from my writing, I am Asperger, but it does not exclude my alpha masculinity, toughness and high willpower. I embrace my positive autistic traits, such as: deep and thorough scientific interests, high moral virtues, conservatism, artistic skills or resistance to the cold and other extreme conditions. I am aware of my autistic flaws, too, but instead of searching for excuses, I try to eliminate them (if it’s possible, some things can be partly learned – I will never be good at public speeches in real life, but I have learned how to speak quite well through my Youtube videos etc.).

Hail Bragi, god of poetry!

About telepathy

I would like to share with you a great story. But firstly, some background music to soothe your soul and let your thoughts drift away…

Two weeks ago I’ve been high in the mountains and suddenly I came across a glade in the middle of the forest. There was also a tree stand, used by local hunters:


Then, I saw a large animal skull on my path:


I thought about Theodor Kittelsen. Do you remember the cover art of Burzum’s Hvis Lyset Tar Oss? The landscape reminded me of this particular illustration. I decided to make a photo inspired by that.

I was wondering where to put the skull, then, out of nowhere, I saw and heard a raven circling above the forest. And the most surprising fact is that the raven landed on the path and sat there for a while, only to fly away after ten or fifteen seconds! I stood shocked and confused. I decided to put my skull exactly where the bird landed. I also used my jacket to increase resemblance to the Kittelsen’s art. And here’s the result:


So, how can you explain this phenomenon? You can always argue that it’s just a mere coincidence, that seeing in the mountains either animal skulls or ravens is not impossible. But I think that the nature speaks to us through many symbols. I believe that through our attention, we create fields of perception that stretch out around us, connecting to what we are looking at. Through these fields, the observer and the observed are interconnected. So it is not true that we are alone (even in the deepest wilderness) with our thoughts. Every thought, every spoken word comes into resonance with other living objects, which are surrounded by morphic fields (as proposed by dr. Rupert Shuldrake, whose works I highly recommend). Telepathy really exists. We, humans, feel it only partially – due to domestication disorders, evolution and mixing with other races. In animal kingdom, telepathy can be observed in the behaviour of pets who know that their owners are coming home or who know when their owners are planning to take them to the vet. Sometimes dogs and cats know when they are going to be fed or taken to a walk. My dog often licked my face when I was ill. Dr. Sheldrake conducted experiment with a parrot, who could literally read in owner’s mind, and that was another convincing evidence for the existence of telepathy.

Therefore, I believe that animals can not only perceive subtle changes in the environment (such as changing temperature or weather, e.g. upcoming rain or storm), but also they are capable of understanding the signs marked in the morphic fields. Humans also have these skills, but not as highly developed as in the case of animals. Sometimes we have a feeling of being stared at (and later on it turns out to be true that somebody was standing behind us). Sometimes we feel distant deaths or accidents of our closest relatives. Look at the relationship between mother and her child – many mothers know when something bad happens to the offspring. There are thousands of proofs for the existence of telepathy.

From my personal experience, I can say that you have to be really sensitive (autistic; and I suppose that being a high-functioning autist/Asperger is a prerequisite), to feel the invisible bondings between living objects in the universe. Much of our sensitivity is lost due to overpopulation (because there are too many morphic fields…) and various pollutions (light, noise, wi-fi etc.), which decrease our ability to comprehend infinity. But if you manage to escape (with greater or lesser success) from the filth of the modern world, you will eventually start to perceive the world in a very different way.

Morphic fields grow stronger by repeating patterns of behaviour. One of the reasons why so many people nowadays are lost in their superficial lives is following: they no longer cultivate real friendship, real intimacy between spouses and lovers, real family events (such as common meals or religious festivals), hence their morphic fields do not work properly and there are so many disagreements and quarrels between couples or inside families.

About credit cards

I have just came back from grocery. I went there to buy something to eat for the supper. You know, several basic products such as bread, cheese and ham. I was standing in a queue and in front of me there were five girls, aged circa 19-24. The surprising fact is that each of them bought vodka! Not even beer or wine, but vodka – the alcoholic beverage which contains about 40% ABV! One of the girls was already drunk and spoke total gibberish. Another very sad thing – all paid by card. I was the only person in the queue to pay in cash. As a matter of fact, I have never paid by card. Those people are not only totally degenerated (they cannot spend evening without becoming intoxicated). They are also very naive and stupid, when they trust “online money” so much. Have you heard the news?


In the near future, the banks and the EU will have a total control over our money. They want to progressively remove cash in order to force us to use credit cards and other electronic sorts of payment. And it’s very sad that the majority is going to accept that…

I urge you to withdraw money from your bank account as soon as possible. The future is definitely not bright…

O paleniu papierosów i piciu alkoholu

Nigdy nie rozumiałem mody na palenie papierosów. Nigdy w życiu nie wypaliłem papierosa. Próbowałem raz, nie udało się. Nawet w najczarniejszej rozpaczy egzystencjalnej nie sięgnąłem po tytoń. W szkole, w domu, w mediach, w książkach mówili, że to złe, szkodliwe dla zdrowia. To po co próbować? Żeby się komuś przypodobać? Mam niby przypodobać się komuś, kto codziennie truje się w idiotyczny sposób i jeszcze za to płaci? Komuś, kto ma tak słaby charakter, że musi codziennie wypalić paczkę papierosów? Palący – nie macie mojego szacunku. Mogę was jakoś tam tolerować, jeśli cechujecie się ogólną szlachetnością ducha, ale nie popieram waszych czynów. Jeśli jesteście w głębokiej depresji i szukacie ukojenia od bólu poprzez używki, to nie tędy droga. Ja jakoś wytrzymałem i cierpiałem bez znieczulenia w postaci sztucznych rajów. To co możliwe dla jednego człowieka, możliwe jest również dla ciebie.

Z alkoholem mam trochę inaczej. Niestety kilka razy napiłem się i nie jestem z tego powodu dumny, więcej – nadal czuję wyrzuty sumienia. Ale w porę zorientowałem się, że to tak naprawdę nic nie daje. Co z tego, że po kilku piwach jestem w stanie pisać poematy heksametrem, skoro po wytrzeźwieniu będę nadal umierać z rozpaczy?

Już dawno doszedłem do wniosku, że większość młodych ludzi jest w stanie okazywać głębsze uczucia tylko po upiciu się. Nigdy nie byłem na imprezie, więc może dlatego moje zdanie o ludzkości jest takie negatywne? Ktoś coś wie więcej?

Opowiadanie – fragment

W okolicach południa udałem się na dłuższy spacer. Włóczyłem się miejskimi uliczkami. Łagodne, zimowe słońce delikatnie opadało na zszarzałe twarze przechodniów, którzy mijali mnie w irracjonalnym pośpiechu, pędząc ku swym małym sprawom. Natomiast ja, wiedziony uczuciem i intuicją, zdecydowałem się nadać moim poczynaniom ton zgoła inny. Myśli moje dryfowały poprzez bezkresne oceany obłoków, które widziałem tylko oczyma wyobraźni. Szarzyzna miejskiej przestrzeni nie miała wstępu do osobistego strumienia świadomości, płynnego, lecz zdezorganizowanego miesiącami duchowej udręki. Nagle, przechodząc mimo jakiegoś sklepu z antykami, wpadła mi w oko złotowłosa niewiasta. Widziałem jak niezdecydowanym krokiem wchodziła do budynku. W jej ruchach było coś uderzającego, rzadko spotykanego w fizjonomii tłumu miejskiego, nudnego w swej powtarzalności i nijakości. Jeszcze raz chciałbym podkreślić jej niepewność, albowiem właśnie ten atrybut zadecydował o tym, że zaklasyfikowałem nieznajomą do kategorii istot zupełnie niewspółczesnych.

Wahanie się często świadczy o bogatym życiu wewnętrznym, o pewnych antynomiach rozdzierających duszę od środka, toczących między sobą zażarte batalie, których ni oko, ni ucho ludzkie nie jest w stanie zarejestrować. Rozterki tego typu to również oznaki wzrastającej indywiduacji, dążenia ku wykrystalizowania się jaźni. Niestety, patrząc na nędzny żywot większości człekokształtnych, trudno oprzeć się wrażeniu, że zazwyczaj kończy się tylko na rozterkach, które niedługo zresztą przemijają, ponieważ – jak to mawiał – Kierkegaard – ludzie mają paskudną tendencję do małpowania papug. Gdy tylko budzi się w indywiduum jakakolwiek oznaka samodzielnego myślenia, w okamgnieniu chochliki starają się zawrócić statek psyche ku zdradzieckim wodom, gdzie może jest i więcej ryb, ale w mrocznych głębinach czają się prastare monstra, których wygląd wcale nie różni się od przedstawień oceanicznych kreatur na średniowiecznych mapach świata. Tak oto indywidualność jednostki roztapia się w masie, a głos takiego delikwenta przeradza się w bełkotliwe gdakanie, naśladujące paplaninę małp i papug w wielkim ogrodzie zoologicznym miejskich ulic. Lecz wyjście z każdej cul-de-sac jest jedno, a w tym przypadku oznacza zawrócenie ku śliskim i wąskim ścieżkom na skalistych wyżynach ducha. Tam jeden nieostrożny krok oznacza powrót do sac amniotique , ale już nie matki, tylko kostuchy.

Zamyśliłem się okrutnie, lecz taka ma natura – jedno maleńkie spostrzeżenie powoduje lawinę odległych skojarzeń i wspomnień. Niewiasta, której to obserwatorem stałem się podczas tych kilku sekund, weszła do sklepu, zamknęła za sobą drzwi i przystanęła w płomiennym bezruchu. Ja również przystanąłem i wpatrywałem się ukradkiem w jej zielony płaszcz, przywodzący mi na myśl rozkwitające gałązki brzozowe w kniejach Nimbrethilu. Nie jestem pewien dokładności mojej percepcji wzrokowej, jednak mógłbym przysiąc, że na szyi kobiety zawieszony był wisiorek w kształcie jednej z liter w alfabecie ogamicznym. Odkrycie to sprawiło, że gdzieś w cichości moich marzycielskich rozmyślań rozbłysnęło niewyraźne światło. Poczułem w okolicach serca przyjemne mrowienie, stopniowo rozchodzące się po całym ciele, aż po palce u stóp i głowę. Zauważyłem także, że tajemnicza niewiasta otulona jest wełnianym szalem. W jego kolorze znajdowałem odzwierciedlenie moich wędrówek po lasach, w porze gdy cień żurawich kluczy pokrywa złotą pościel opadłego listowia, malując światłocień rozpaczliwie utknięty gdzieś pomiędzy melancholią gasnącego życia, a obietnicą wiosennego odrodzenia. Smutek mający swe korzenie w odwiecznej tęsknocie za rajem utraconym. Obietnica podobna tej widocznej w błękitnych oczach młodej dziewczyny, w których odbija się księżyc zatopiony w uwolnionym już spod lodu jeziorze. Gdy tak spoglądałem tęsknie na nią, nagle obróciła się. Jeszcze zanim nacisnęła klamkę, zdołałem dostrzec jak promień słoneczny, odbity z okna w naprzeciwległej kamienicy, sfrunął na jej ramiona, aby w następnym ułamku sekundy, gdy drzwi zostały już rozpostarte, rozświetlić złocisty kosmyk włosów poruszony lekkim powiewem, który z niewiadomych dla mnie przyczyn odłączył się od wiatru szalejącego tego dnia ponad miastem. Podczas gdy niewidzialne oczom profanów potyczki światła z cieniem rozgrywały się na cielesności przepięknej damy (jakby żywcem wyjętej z prerafaelickich obrazów – stwierdziłem później, gdy tuż przed snem przypominałem sobie zdarzenia minionego dnia), w kałuży pośrodku ulicy odbijały się pomykające po nieboskłonie cieniutkie obłoki pierzasto-warstwowe. Charakterystyczną cechą mojej psychiki jest dostrzeganie pierwiastka boskiego, ponadludzkiego w nawet najpospolitszych zjawiskach natury. Gdy jakiś przechodzeń splunął mocno do kałuży, na powierzchni wody wytworzył się niewielki, odśrodkowy pierścień. Od razu pomyślałem, że do istnienia powołany został przynoszący nieszczęście pierścień Andvariego. Obłokoprzędna Frigg ujrzawszy niefortunny przedmiot osunęła się na ziemię, wypuściwszy z prawicy chmurę, pozwalając jej rozrosnąć się do niebotycznych rozmiarów i wyfrunąć z torfowiskowego dworu, hen daleko ku Midgardowi, w którym to właśnie ja wpatrywałem się oniemiały, jak pogoda błyskawiczne ulega przekształceniom. Mroczność zaczęła wypędzać światło, zanosiło się na deszcz.

W tej chwili doszło do spotkania naszych serc, zapośredniczonego poprzez wymianę spojrzeń. Długowłosa kobieta wychodząca ze sklepu podnosiła głowę stopniowo, niby stalowoszary sokół z reluktancją szybujący nad nagim ścierniskiem, aby nagłym uderzeniem runąć z hierofaniczną siłą tysięcy piorunów na zaskoczoną mysz polną. To ja byłem tą myszą polną. To ja zostałem upolowany. Nie miałem możliwości obrony, w jednej chwili zostałem rozdziobany potęgą wejrzenia błękitnych oczu, w których płynęła nieskazitelnie czysta mądrość. Tak jak Odyn poświęciłem mój wzrok, aby wejrzeć do tajemniczej studni Mimira. W moich snach często napotykałem na oślepiające światło, które zawsze poprzedzało przebudzenie się, albowiem dalsze wpatrywanie się w lux aeterna skutkowałoby natychmiastowym końcem ziemskiego żywota. Pewnego razu, podczas moich eterycznych wędrówek towarzyszyła mi drobnej postury dziewica. Jej kasztanowe włosy falowały delikatnie na wietrze. Czułem, że ich delikatne opadanie na nagie ludzkie ciało, stwarzałoby epifaniczną atmosferę świętości, pod warunkiem, że w miejscu intymnego zbliżenia unosiłoby się chłodne powietrze przyniesione w ciągu dnia znad morza. W ten sposób chłód pomieszczenia wchodziłby w burzliwą reakcję z falistością włosów, będących wyobrażeniem fal morskich zagrzanych bryzą nocną. Gęstwina jej włosów byłaby wypełniona odbiciami lunarnych i gwiezdnych fluidów, które w tym czasie zagościłyby na bezchmurnym niebie.

(A śpiew słowika przypominałby rojom gwiazd o ich nieśmiertelności)

Wrota do kasztanowego azylu pozostałyby zamknięte dla wszelkich ziemskich żyjątek, które przypadkowo mogłyby zabłąkać się w te strony i sprofanować hermetyczną ciszę świątyni. Solus spiritus, oddech niebios, który poprzez usta niewiasty nasyca ciepłem i błogością.

(A nieśmiertelność gwiazd gasłaby w sierpniowe noce)

Ciało, na które opadałyby smukłe puklerze [słowo puklerz pochodzi z franc. “bouclier”, które z kolei wywodzi się od włoskiego “bucca”, czyli “umbo tarczy”, a to – z celtyckiego “bocca”, czyli “usta” – przypis tymczasowy] pukli, popadłoby w stan odrealnienia, typowy dla stanów ekstatycznych. Czym dla wycieńczonego włóczęgi jest łyżka ciepłego rosołu, skradzionego ze stołu podczas nieobecności rodziny, tym dla ciała byłby pocałunek morza i gwiazd, spływający w formie kasztanowej ambrozji. Zaiste, radość wygaszenia poczucia głodu i poczucie winy przy spożywaniu zakazanego jadła, równa się ponadludzkiej rozkoszy obcowania z duchem wodnistej otchłani nieboskłonu [określenie nieba w Egipskiej Księdze Umarłych], lecz odkąd grzech pierworodny wymazał pamięć o raju, metafizyczne mdłości stanowią nieodłączną część bezpośredniego kontaktu z sacrum.

(A w sierpniowe noce błogosławieństwo spływałoby w cichości do strudzonych serc wędrowców).